HVV
Den Haag
1883 - Heden

Korte historie Haagsche Voetbal Vereniging

HVV werd opgericht in 1883. Daarmee is het een van de oudste voetbalclubs in Nederland. HVV kreeg al snel succes en er werden in totaal voorlopig tien landskampioenschappen geboekt rond 1900 waarbij in 1914 voor de laatste keer. In 1932 degradeerde de ploeg uit de hoogste voetbalafdeling van Nederland. Vanaf het seizoen 2007/2008 speelt ook HVV met een kampioensster op het tenue van het eerste elftal. Daarmee is het nog altijd na Ajax, PSV en Feyenoord de ploeg met de meeste landstitels. In 2007 is HVV gepromoveerd naar de tweede klasse (0-3 op Oliveo, 3x van der Gun) en in 2009 gepromoveerd naar de eerste klasse (3-1 overwinning op DWS). HVV won eenmaal de beker van Nederland in 1903, maar was ook bekerfinalist in 1899, 1904, 1910 (2e team).

HVV speelt al ruim 100 jaar op de Diepput. De accommodatie ligt aan de van Hogenhoucklaan in de Benoordenhout in Den Haag. Het stadion bezit twee kunstgrasvelden, waar de wedstrijden op worden gespeeld.

HVV3B is een van haar paradepaardjes.

125 jaar HVV in vogelvlucht

In de winter van 1883 vinden de spelers van Olympia het te koud om te cricketen. Besloten wordt een voetbalclub op te richten met een contributie van één gulden per jaar: HVV is geboren.

Honderd vijfentwintig jaar later staan wij stil bij de oprichting van de oudste voetbalclub van Den Haag en de op één na oudste van Nederland. HVV is aanvankelijk niet alleen de oudste, maar ook de meest succesvolle club. Op het Malieveld, waar linten dienen als doellatten en schaapherders het veld doorkruisen, viert ‘De Groote Haagsche’ zijn eerste twee kampioenschappen. In die periode is de club ook één van de initiatiefnemers van de oprichting van de huidige KNVB (1889) en de inmiddels ter ziele gegane Haagse Voetbal Bond (1894).

                                        Voetbal op het Malieveld

HVV 1 kampioen in 1896 van de 1e klasse A. Er werd toen  nog niet om het kampioenschap van Nederland gespeeld. Die strijd begon pas in 1900 , toen HVV de eerste kampioen van Nederland werd.  Staand v.l.n.r. K Beukema toe Water, G Schlusen, F Beukema toe Water, zittend achter J Coops, J van den Bosch, F Kleyn, S de Graag, zittend voor F Pannekoek, A van Braam Houckgeest, H Monod de Froideville en A Broese van Groenau. 

Als het voetbalspel op het Malieveld wordt verboden, schiet een vriendelijke baron te hulp. Hij staat de cricketers van HCC (van 1878) en de voetballers van HVV toe een gedeelte van zijn landgoed Clingendael te huren, op voorwaarde dat hij de voetballers zelf niet kan zien. Dus loopt de voorzitter van HVV met een vlag in de hand van zijn huis af, tot hij uit het zicht is verdwenen.

                                  Het HVV-clubhuis omstreeks 1900

HVV Kampioen van Nederland 1907. Op de achtergrond de kleedkamers waar later vleugels werden aangebouwd.

Daar, op de ‘Diepput’, is het nieuwe speelveld waar HVV uitgroeit tot de ‘Leeuw van Wassenaar’. Van 1900-1903 worden vier landskampioenschappen op rij behaald. Een prestatie die alleen de profvoetballers van PSV tot tweemaal toe hebben kunnen evenaren.  Honderd tien jaar later speelt de inmiddels Koninklijke HC & VV nog steeds op hetzelfde terrein, dat in 1947 in verenigingsbezit is gekomen. Een absoluut unicum in de Nederlandse sportgeschiedenis. Net zo uniek is dat in al die jaren nauwelijks iets veranderd lijkt. Alleen de twee grote tribunes zijn verdwenen, ondermeer om plaats te maken voor een squashgebouw. Maar het clubhuis, de kleedkamers en ‘de huisjes’ zijn immer herbouwd en gerenoveerd in de stijl van de oorspronkelijke opstallen. De rood-witte kleuren doen nog steeds denken aan de clubkleuren van de oude cricketers van Olympia. HVV speelt zelf sinds 1894 in het geel-zwart, op dat moment de stadskleuren.

In 1914, het jaar dat HVV als eerste club een jeugdteam in de wei brengt, wordt de club voor de tiende en laatste maal kampioen. 93 Jaar na dato krijgt de treffer in de slotminuut tegen Vitesse extra waarde als bekend wordt dat clubs met tien of meer landskampioenschappen een ster op de borst mogen dragen. Naast Ajax, PSV en Feyenoord dragen de spelers van HVV vanaf het seizoen 2007/2008 dus ook een gouden ster op het shirt.

HVV-VOC (4-1) in de 1e klasse A op 17 februari 1918. HVV eindigde dat seizoen als 6e. Ajax werd kampioen en veroverde ook het eerste landskampioenschap.

Tussen 1905 en 1933 is HVV ook hofleverancier van het Nederlands elftal. In totaal 23 spelers komen voor ‘Oranje’ uit. De bekendste van hen is Law Adam, de uitvinder van de schaarbeweging. Ook speelt het Nederlands elftal twee keer op de ‘Diepput’: in 1907 tegen Engeland en in 1908 tegen Zweden.

HVV 1 (seizoen 1931-1932, het laatste seizoen als 1e klasser). Staande v.l.n.r: P.J.G.Colthoff, M.Bijbau, W.le Nobel, E.J.Roelfsema, J.A.van Staay en Ir. R.H.de Granada Zittende v.l.n.r: J.J.C.van Suchtelen-v.dHaere, Jhr. W.v.d.Bosch, A.A.Pasteur. Dr.M.Jansen en M.C.F.Beukers.

Tot 1932 houdt HVV zich staande tussen clubs als Ajax en Feyenoord. Maar als de voetbalsport steeds populairder wordt, moet genoegen worden genomen met een bijrol. Jarenlang speelt HVV in de tweede klasse, waarin zes kampioenschappen worden behaald.

 

Een HVV-doelpunt in de beslissende wedstrijd Quick-HVV (2-4) in de 2e klasse op een uitverkocht Houtrust in het seizoen 1942-1943. HVV werd in deze laatste competitiewedstrijd kampioen, maar kreeg wegens een vreemde regeling niet de kans te promoveren.

Maar de promotiewedstrijden lopen telkens niet gunstig af en nooit meer keert HVV terug op het hoogste niveau. Legendarisch is het derde beslissingsduel met Neptunus in 1944. Werkelijk alles gaat mis: een gemiste penalty, een sterspeler die zich blesseert en een eigen doelpunt. Na afloop houdt de Landwacht een razzia, maar wordt onder de voet gelopen door de duizenden toeschouwers op ‘Spangen’. Voor een verslag van de wedstrijd :  Vaderland 01-05-1944

Twee momenten uit de met 3-1 verloren beslissingswedstrijd voor promotie naar de 1e klasse tegen Neptunus  op het Sparta-terrein in 1944. Boven stopt keeper Wim Landman een slecht genomen strafschop en onder passeert de Roy zijn eigen doelman Dankelman.

HVV, winnaar van het Zilveren Bal-toernooi in 1947 na het nemen van penalties in de finale tegen SVV. Staand v.l.n.r. G van Osch, A Gentis, A Dankelman, C Meijer, J Deibert en A Schuur. Zittend R Colthoff, H Rietdijk, P van Heeswijk, S Heimel en W von Oven. Helaas missen we één naam (waarschijnlijk de naam van de derde van rechts staande speler)


Een Delfts doelpunt in de wedstijd HVV-DHC (0-3) in 1949 voor 9500 toeschouwers (het grootste aantal toeschouwers op de Diepput ooit). HVV was kampioen geworden in de 2e klasse B en moest met de kampioen uit 2A (RCH) en de nummers 10 en 11 (DFC en DHC) uit  de 1e klasse B om één plaats in de 1e klasse spelen. RCH was de gelukkige.

HVV-VUC (0-0) in 1953.  Na een slechte eerste seizoenshelft ging het in de tweede helft  beter toen Dankelman weer ging keepen. In de laatste wedstrijden werd het 2e klasserschap veilig gesteld. Scheveningen degradeerde. 

Bij de invoer van het betaalde voetbal in 1954 kiest de vereniging voor de amateurstatus. Het gevolg is dat HVV – ondanks oplevingen in 1972 (promotie naar de derde klasse) en 1978 (promotie naar de tweede klasse) geleidelijk afzakt naar de kelder van het amateurvoetbal.

HVV 1 op 13 november 1955 Staand v.l.n.r. Max Colthoff, Sjoerd Heimel, Hans van de Weg, Rob Colthoff, Peter de Mol van Otterloo, Jouke Dijkstra, Cees Stol en Peter van Voorthuijzen.  Zittend Bertie Harteveld, Dick Abarbanel, Jan Spekking en Freddie Naudin ten Cate.

HVV 1 op 3 april 1972, toen het kampioenschap van de 4e klasse A werd behaald na een 2-1 overwinning op Hillegom.
Staand v.l.n.r. Joop Reuter, Eduard Abendanon, Jan Bijloos, Ronald Gebhard, Erik Smits, Hans Rijkens, Max Colthoff, Rudi Paardekoper en Volkert Blaisse.
Zittend Lex van Hessen, Frank Bijloos, Sjoerd Keilholz, Lex van der Gun, Auke Smits, Gijs ter Kuile en Menso van Meurs.

De oorkonde die hoort bij de toekenning van het praedicaat "Koninklijke" , verkregen in 1978. Naast HVV zijn er in Nederland nog twee voetbalclubs met dezelfde onderscheiding : HFC uit Haarlem en UD uit Deventer.

 

 

HVV 1 in 1983 Staand v.l.n.r. Peter Entrop, Baldwin Poolman, Lex van der Gun, Frank Bijloos, Dick Peschar, Gerrie van Weelden, Alex Looy, A. Pasteur, K.Kooistra, Ab Aalberts(trainer) en P. van der Bruggen(verzorger)  Zittend Max Blom, Maarten van den Oever, Peter Paul Marijnen, Mark van Loenen, Ton Levert, Robert Jan Mansholt en Ronald Gebhard.
Het huis op de achtergrond werd door de oorspronkelijke eigenaar van het terrein, Baron van Brienen, in 1873 voor zijn personeel gebouwd. In 1947 werd dit huis samen met het terrein door HVV van de baron overgenomen.

Eind jaren tachtig degradeert HVV zelfs naar de ‘onderbond’ (de huidige vijfde klasse). Gelukkig is het verblijf daarin niet van lange duur. Na promoties in 1990 en 1994 keert HVV terug in de derde klasse. Een jaar voor het 125-jarig bestaan zet HVV na vijfentwintig jaar afwezigheid zelfs weer de stap naar de tweede klasse.

ERELIJST HVV

1890-1932 : 1e klasse
- 1891, 1896, 1900, 1901, 1902, 1903, 1905, 1907, 1910, 1914 landskampioen (10x)
- 1903 bekerwinnaar (1x)
- 1901, 1902, 1903, 1906, 1920 winnaar Zilveren Bal

1932-1962 : 2e klasse
- 1933, 1935, 1936, 1943, 1944, 1949 kampioen tweede klasse, maar geen promotie
- 1947, 1956 winnaar Zilveren Bal

1962-1971 : 3e klasse

1971-1972: 4e klasse
- 1972 kampioen vierde klasse en promotie

1972-1978 : 3e klasse
- 1978 kampioen derde klasse en promotie
- 1973 winnaar Zilveren Bal

1978-1982 : 2e klasse
- 1981 winnaar Zilveren Bal

1982-1986 : 3e klasse
- 1985 winnaar Zilveren Bal

1986-1988 : 4e klasse

1988-1990 : hoofdklasse HVB (5e klasse)
- 1990 promotie via nacompetitie

1990-1994 : 4e klasse
- 1994 promotie via nacompetitie

1994-2007 : 3e klasse
- 2007 promotie via nacompetitie

2007-heden: 2e klasse

 

Het HVV-complex anno 2008, met links de squash-hal, in het midden het clubhuis en rechts de staantribune.

Zo zag het er vroeger uit : links de tweede overdekte tribune, die in 1978 gesloopt werd voor de komst van de squash-hal. Rechts de hoofdtribune, die ook gesneuveld is.

Willem Hesselink


Willem Hesselink was een speler van het eerste uur. Al op 12-jarige leeftijd trapte hij samen met zijn oudere broer Herman onder de naam "Vitesse" een balletje op Klarenbeek. Dit clubje ging even later ter ziele, maar werd onder dezelfde naam heropgericht op 14 mei 1892. Willem was toen één van de oprichters van de voorloper van de huidige SBV Vitesse Arnhem.

"De dokter"


Hij speelde vervolgens in het eerste elftal van 1892 tot 1915. In de jaren dat Willem zijn studie scheikunde volgde kwam hij tussentijds uit voor twee andere verenigingen. Tijdens zijn verblijf in Leiden was dit het legendarische HVV (Den Haag). Toen hij zijn studie voortzette in de Duitse stad München speelde hij zijn wedstrijden bij de plaatselijke FC Bayern. Naast speler was hij tevens trainer én voorzitter (tussen 1903 en 1906) van de Beierse club, die later zou uitgroeien tot een Europese topclub. Hesselink was vooral bekend om zijn enorme harde schoten. Hij kreeg hiervoor de bijnaam "'Het Kanon". Een andere bijnaam was "de dokter", verwijzend naar zijn beroep als dokter in de chemie. Voetbal was toen nog een echte elitesport; het wemelde in deze sport van artsen, Jonkheren, ingenieurs en meesters in de rechten. Toch bleek Hesselink naast zijn maatschappelijke carrière een zeer verdienstelijk sportman.

 

VOORBIJE JAARGANGEN HVV3

2001-2002

Dat HVV-3 al enige jaren het opleidingsinstituut is voor toekomstige selectiespelers is toch nog bij velen onbekend. Dit seizoen bijvoorbeeld profiteren Raoul Maphar, Chris Louwerens en Louis Duthil (om maar een paar namen te noemen) van de vele lessen die zij in de voorbije jaargangen hebben mogen genieten in het Varkensoord van de Koninklijke. Momenteel mogen talentjes als René Flemming, Raouf Saïdi en Pieter Nap rijpen in het gelouterde Derde. Elke donderdag worden zij door de in totaal 643 wedstrijden HVV-1 gekneed tijdens de traditionele potjes jong tegen oud. Het zal niemand verbazen dat “jong” vrijwel elke donderdag in het clubhuis moet trakteren. Er wordt dan ook wekelijk flink gelogen over het geboortejaar.
Op dit moment is het derde nog volop in de strijd voor de plaatsen 1 t/m 3. Om een impressie te geven van dit seizoen zullen onderstaand een aantal wedstrijden worden beschreven.

HVV 3 STUURT DOCOS MET LES IN MODERN VOETBAL TERUG NAAR LEIDEN.
(4 november HVV-Docos 6-2)

Hoewel de Leidenaren er op gebrand waren om de ongeslagen status van het Derde aan te vallen, bleek een tactisch snufje van non-playing captain Moningka te machtig voor de bezoekers. Er was namelijk voor gekozen om het eerste kwartier een totale wanorde te veinzen. Zorgvuldig elkaar de bal niet in de voeten spelen door de HVV-ers leidde ertoe dat DOCOS meende de overhand te hebben. Voordat ze er erg in hadden stonden ze echter met 3-0 achter. De heren Mansholt, Smits en Penney (zijn wekelijkse kopbal uit een corner van Smits) hadden DOCOS bruut uit hun jongensdroom gewekt. Een getergde Mansholt maakte het kwartet nog voor de thee vol. In de tweede helft werd bewust wat gas teruggenomen met het oog op de topper tegen Foreholte, wat resulteerde in slechts twee goals door Koevermans en wederom Smits. De twee onnodig weggeven tegendoelpunten waren sneu voor de foutloos keepende Bart Kuipéri (onze 50 lentes tellende 2e goalie Gebhard was weggekocht door het Tweede). Inmiddels is dus wel duidelijk geworden dat een afgemeten mix van routine en jeugd (90 % - 10 %), gecombineerd met fel en trouw trainen onder de bezielende leiding van het trainersduo Bijloos/Mansholt en een goed doordacht roulatiesys-teem zijn vruchten af gaat werpen. Er kunnen nu al weddenschappen worden afgesloten bij onze fine-master Van Nispen over het precieze tijdstip van het kampioenschap.

GEHAVEND HVV 3 VERLIEST VERASSEND TOPPER OM TWEEDE PLAATS.

(11 november Foreholte-HVV 3-2)

Zwaar gehavend vertrok HVV-3 afgelopen zondag richting Voorhout voor het zwaar beladen duel tegen Foreholte. Vanwege blessures van de heren Helfrich, Flemming, Blaisse, Moningka en Van Nispen en zakelijke buitenlandse verplichtingen van de heren Penney (Caracas) en Kres (Denemarken) waren de verwachtingen van de buitenwacht niet al te hoopgespannen. Voeg daarbij de afwezigheid van R.J. “Hasselbaink” Mansholt die onmogelijk mee kon doen vanwege een belangrijke botsautootjes- of kartwedstrijd. Groot was dan ook de teleurstelling van non-playing captain Moningka  toen tijdens de warming-up bleek dat de medische staf Len “Zoef” Maxwell geen groen licht kon geven. De wederom massaal toegestroomde HVV-aanhangers (met de vrijwel voltallige familie Smits) voelden vanaf de hoofdtribune aan dat het Derde door dit alles in een onverwachte underdogpositie werd gemanoeuvreerd. Foreholte had de videobeelden van de wedstrijd HVV 3-Docos 4 echter goed geanalyseerd en liet HVV het spel maken. Met name Raouf “Kanu” Saïdi, die een jaartje mag rijpen in HVV-3, bewees bij herhaling het ongelijk van Frank Bijloos. Een tweetal laffe counters zorgde voor een nog niet eerder ervaren achterstand bij rust. In de tweede helft kreeg de vanuit de middencirkel leidende scheidsrechter Van der Sar de lachers op zijn hand bij het toekennen van een strafschop waaruit zelfs 3-0 werd gescoord. Vanaf de kant werd onmiddellijk ingegrepen: alleskunner Maurits “Cocu” Overdijk werd naar de linkerspitspositie gedirigeerd en laatste man Ed “Theo de tank” Snoeck schoof door. Slechts middels vele overtredingen konden de talrijke Haagsche aanvallen worden gestuit. Dit resulteerde in goals door de specialisten Jeroen “Del Piero” Smits en Snoeck. Slechts door de lat kon de gelijkmaker door wederom Snoeck worden voorkomen. Met samengeknepen billen zagen de supporters van Foreholte de meer dan terechte gelijkmaker uitblijven.

HVV-3 ZET SPECTACULAIRE INHAALRACE TE LAAT IN

(18 november HVV-UDO 4-5)

Afgelopen zondag was Uithoudingsvermogen Door Oefening-2 te gast op het bijveld van de Diepput. Het blijft te betreuren dat een technisch bijzonder vaardig ploegje als het Derde dit seizoen nog niet in actie in geweest op het edele hoofdveld. UDO, gehard door het trainen tussen de koeien door, wist hier het eerste uur veel beter mee om te gaan. Toen stond de onwaarschijnlijke stand van 1-5 al op het scoreboard. Bij clubs ten oosten van Haarlem en ten westen van Almere lopen de supporters dan massaal weg. De harde supporterskern weet inmiddels dat dan pas de mouwen worden opgestroopt. En zo geschiedde. Onder aanvoering van captain Moningka, een herstelde Helfrich, die zijn comeback opluisterde met een schitterend afgeronde solo, het kuitenbijtertje Flemming aan de linkerkant en aanjager Eddie Snoeck werd het arme Oegstgeestse middenveld volledig overlopen. Inmiddels was ook Taco Platenburg in het veld gekomen voor de geblesseerde Oosterhoff, die voor de zoveelste keer de vijandelijke spits in de spreekwoordelijk broekzak had. Snel werd de veldbezetting op vier plaatsen gewijzigd. Deze omzettingen en het Haagse powerplay noopten UDO tot merkwaardige volzinnen tegen de scheidsrechter, spelbederf en het weggeven van een tweetal vrije schoppen. Dit moet je tegen de specialisten Snoeck en Smits niet doen; respectievelijk een knal op de lat en een knappe curve in de bovenhoek waren het directe gevolg. Ook Platenburg (jammer genoeg nog te jong voor het 3e) beloonde zijn gedreven invalbeurt met een treffer. Uit één van de vele levensgevaarlijk corners trof kopspecialist Moningka met een snoeiharde kopbal slechts de kruising. Omdat het gelukkig een kartvrij-weekend was stond good-old Mansholt weer in de spits, hij was het ook die direct verantwoordelijk was voor de zgn. Anschlub-treffer. Hier bleef het echter bij.

HVV 3 DE DUPE VAN OUD ZEER

(25 november Blauw Zwart-HVV 3-1)

Proestend van de lach zocht Blauw Zwart na afloop van een 1 1/2 uur durende klucht de kleedkamer op. Wat was er zojuist gebeurd? In de beste wedstrijd van het seizoen had het Derde de Wassenaarse koploper zoek gespeeld, maar formeel wel verloren. Daar waar veel HVV-scheidsrechters niet willen worden bestempeld als thuisfluiters (en zo hoort het ook!), deed de in het zwart gehulde Tommy Cooper zijn uiterste best om iedere vorm van objecti-viteit te vermijden. Schande sprak toeschouwer Flemming sr. na afloop. De doorgaans goed gebekte aanvoerder Moningka deed er al na een kwartier maar het zwijgen toe. De gele kaart voor spits Mansholt was treffend. Al een uur lang waren hij en Smits het doelwit van vliegende tackles en rondzwabberende ellebogen. Toen hij bij de zoveelste scheidsrechter-lijke dwaling van John Lanting, een glimlach niet meer kon onderdrukken, werd hem een geel prentje getoond. Dat de Wassenaarse versie van Benny Hill de tien jaar oudere broer was van de Blauw-Zwart goalie, was louter toeval. Wat geen toeval was, was diens verwijzing naar een vorig jaar gespeeld midweeks potje tegen HVV-4. Een dronken HVV-er zou hun toen hebben bestolen. Navraag bij het bevriende 4e leverde een genuanceerder beeld op. Inderdaad had het betrokken HVV-lid, voorafgaand aan dat duel een klein drankje gedronken. Dat hij bij een stand van 2-1 in het voordeel van HVV meende dat duel te moeten staken was echter ter bescherming van de HVV-ers. Een aantal van hen was nl. vogelvrij verklaard. Dit klonk inmiddels bekend. Toch had HVV-3 het veldoverwicht zelf in een ruimere marge moeten omzetten. Vooraf was op veel meer gerekend omdat vrijwel in de sterkste opstelling kon worden gespeeld. Jammer van de knappe goal van uitblinker Penney en de bekeken kopbal van Helfrich. Was het dan 2-2 geworden vroeg Radio West zich na afloop af. Neen, in zijn onstuitbare drang tot scoren had Helfrich Overdijk weten te verschalken. Wat resteerde was een stil protest van Aad van Nispen, die bij hoge uitzondering weigerde om de lokale snack te testen.

GESLAAGD SEMINAR BEZORGT HVV 3 RUIME WINST

(20 januari HVV-UVS 6-0)

Ter voorbereiding op het voorgenomen kampioenschap vond er afgelopen donderdag, na afloop van een messcherpe training, in een niet nader te noemen Italiaans restaurant, het traditionele voorjaarsseminar van HVV 3 plaats. Onder het genot van wat knoflooktenen en wat geperste druiven werd geluisterd naar een tweetal gastsprekers. De heren Van Heemstra en Burger hadden zich bereid verklaard om respectievelijk wat technische en fysieke aspecten van het spelletje toe te lichten. Of dit zou resulteren in een succesvolle ouverture tegen UVS-3 moest nog maar blijken. Vooraf had de TC Mansholt/Moningka besloten tot een tweetal tactisch snufjes. Aanvaller Gribnau stond nog “droog”. Het was captain Moningka natuurlijk niet ontgaan dat onze kalende beleggingsgoeroe, in zijn ijver, steeds 50 meter te kort kwam voor zijn acties. Gekozen werd dan ook voor een startpositie op de linksback-plaats. Zodoende werd er voor hem een langere remweg gecreëerd. Ten tweede werd Smits, die in de uitwedstrijd nog 3 goals voor zijn rekening had genomen gevraagd om weer eens tussen de palen plaats te nemen. De arrogantie om de topscorer keepershandschoenen te laten aantrekken en de andere aanvaller als verdediger te posteren, werkte verlammend op de bezoekers. Na een uur spelen had Gribnau zijn eerste officieuze hattrick afgerond. R.J. Mansholt lag op koers voor hetzelfde resultaat, hij was zich echter zeer bewust van artikel 15b van het penalty-pot reglement dat voorschrijft dat de maker van een hattrick zich verplicht tot het fêteren van het elftal op een kratje. De meest eenvoudige kansen werden naastgeschoten of afgegeven. Het werd gênant toen hij zelfs ging meeverdedigen op eigen helft. Dit had Len Maxwell, die al 31 jaar met hem samenspeelt, ook nog niet eerder meegemaakt. Raouff “Kanu” Saïdi completeerde het sextet. Dat publiekslieveling René “Tik-Tak-Theo” Flemming na rust als 6de keeper van dit toch nog prille seizoen in de goal ging staan, was slechts voor de statistieken. Net zoals de perfect-game van de immer betrouwbare rechtsback Marcel Hermelink.

GEIRRITEERD HVV 3 VERGEET TE VOETBALLEN

(3 februari Warmunda –HVV 1-0)

Dat het geroutineerde Derde een flink aantal verbaal sterk onderlegde spelers herbergt, hoeft niet altijd een voordeel te zijn. Afgelopen zondag werd dit in Warmond bewezen. Tegen een zeer matig Warmunda 2 werd zelden het gebruikelijke niveau gehaald. En de dag was nog zo hoopgevend begonnen. Weliswaar hadden de heren Snoeck en Kres hun wekkers niet (helemaal goed) gezet en kwam de geplande KNVB-scheidsrechter niet opdagen, het vooruitzicht van een zonnetje en daadwerkelijk gras onder de noppen beloofde veel goeds. Zeker gezien de goede teamgeest. Dat topscorer Smits in het eerste kwartier een opgelegde kans miste maakte niemand ongerust. Dat sluitpost Overdijk een schitterende assist gaf op de spits van de tegenpartij al evenmin. Ook de gemiste penalty van wederom Smits baarde niemand zorgen. Immers gelegenheidsvoorstopper Morgan en libero Helfrich heersten in het centrum. Ook de beide kuitenbijtertjes Tamsma en Saïdi kenden weinig problemen. Zorgwekkend was wel de vorm van de doorgaans stabiele Maxwell. In de wandelgangen werd gefluisterd dat hij de vorige avond zeker geen Bob was. Typerend was zijn citaat in de rust: “Als Robert-Jan niet meer tegen je loopt te zeiken, dan is het tijd om te gaan douchen”. De verwachting was dat HVV-3 na de thee de score wel even zou rechtzetten. Niets was minder waar.  Wat resteerde was louter geklaag bij de goed leidende Kievits. Ook de tegenstander werd verbaal en fysiek niet ontzien. Skipper Moningka moest al zijn psychologische vaardigheden inzetten om een overigens terechte goal te laten afkeuren. Het enige waarin Warmunda bleef volharden was het wegtrappen van de bal en het irriteren van de overhitte HVV-spelers. Het was aan het uiterst beheerste optreden van captain Moningka te danken dat de wedstrijd niet eindigde in een ordinaire sla- en schoppartij. Natuurlijk werd linksback Tamsma gemeen nagetrapt, maar dat mag voor HVV-ers nooit een reden zijn om Rocky-achtige taferelen te doen entameren. Door gewoon te blijven voetballen waren deze Warmondse schoppers gewoon gekleineerd.

GRAAF WILLEM KRIJGT PAK SLAAG VAN OP REVANCHE BELUST HVV-3

(24 februari Graaf Willem II Vac-HVV 5-0)

Het 2e selectie-elftal van Graaf Willem II Vac wreef bij de warming-up zijn ogen uit. Waren dit nou die ouwe lullen die zichzelf vorige week uit de wedstrijd hadden gepraat tegen middenmoter Warmunda 2. Wat ze zagen was een gedreven warming-up van een in het nieuw gestoken Derde. Een niet nader te noemen bekend Amerikaans sportmerk zag ruim voldoende aanleiding om uw favoriete Kroonelf te sponsoren. In fel rood en blauw werden de gebruikelijke rondootjes afgewerkt. Wat de Wassenaarders nog meer opviel behalve de ongekende agressiviteit bij de diverse spelvormen, was de serene stilte waarin het een en ander werd afgewerkt. Natuurlijk scheelde het een slok op een borrel dat de praatgrage spitsen Smits (cricketweekend Engeland) en Mansholt (kartwedstrijd Waalwijk) afwezig waren. Doorslaggevend was echter het spreekverbod dat captain Moningka aan zijn team had opgelegd. Tevens waren de heren Maxwell en Overdijk gesommeerd om op zaterdagvond van de fles af te blijven en voor middernacht het mandje te kiezen.
Het resultaat was verbluffend. Overdijk keepte weer op zijn vertrouwde manier (proberen zo min mogelijk je handen te gebruiken). Flemming liet weer enkele voorproefjes zien van de nieuwe video van Wiel Coerver. Jammer dat hij dit dan soms te ver doorvoert. Toen hij bij een actie de keeper voor de vijfde keer wou passeren, maakte Maxwell met een doeltreffende sliding een einde aan het gegoochel. Het arme Graaf Willem kreeg alle hoeken van het eigen hoofdveld te zien. Wat zij ook probeerden HVV-3 was niet van slag te krijgen. Niet toen doelpuntenmaker Nap met een lichte hersenschudding het veld moest verlaten. En ook niet nadat Flemming bruut op zijn enkels werd getrapt. De vervangers Saïdi en Gribnau werden moeiteloos ingepast. Illustrerend was de 5-0 die eerstgenoemde scoorde op aangeven van laatstgenoemde. Daarvoor hadden Penney en uitblinker Maxwell gescoord. Enige smetje op de overigens sportieve wedstrijd was de weigering van Maxwell om zijn hattrick (op straffe van een kratje) te vervolmaken. Gênant was de wijze waarop hij in het laatste kwartier de terecht toegekende penalty meende te moeten inschieten. De toegestroomde families Smits en Tamsma weigerden dan ook zelfs om hem na afloop de hand te schudden. 

2002-2003

HVV 3 PLUKT NU AL DE VRUCHTEN VAN TILBURGSE TRAININGEN

Al na één training van de assistent coach van Willem II profiteert HVV 3 van de wijze lessen uit het betaalde voetbal. Dat het de TC ernst is om HVV 3 als hernieuwd selectie-elftal te laten fungeren was al bekend. De nieuwe outfit, de uiterst gemotiveerde leider (Hubert van Blijenburgh) en de aangevraagde promotie naar de reserve 4e Klasse A waren al voortekenen hiervan. Dat er nu ook dusdanig diep in de buidel is getast om de trainingen van 3 en 4 te laten leiden door het trainersduo van een BVO had aanvoerder Moningka echter niet verwacht. “Wij moeten van onze kant nu laten zien dat we deze geste waarderen” kon er uit zijn mond worden opgetekend rond verzameltijd. Werd vorig jaar nog twee keer kansloos verloren van UDO 3, afgelopen zondag werd het arme UDO 2 alle hoeken van Oegstgeest opgestuurd. Zondagochtend had UDO nog getracht om deze wedstrijd af te gelasten. “Er liggen plassen op onze velden” had een bestuurslid van UDO nog telefonisch laten doorgeven aan een onervaren Fokko Smits. Kordaat handelen van Hubert van Blijenburgh voorkwam deze doorzichtige poging. “Wij komen wel even kijken” was zijn repliek. Een half uur later hield het derde in Oegstgeest zijn warming-up. Om zijn ploeg scherp te houden liet Hubert van Blijenburgh bewust de warming-up uitvoeren in de stromende regen zonder trainingspak. Werd in de eerste helft het gigantische veldoverwicht nog niet uitgedrukt in doelpunten, na rust werd de druk op de Oegstgeestse defensie onhoudbaar. Met de voor hem zo klassieke schaar stuurde Maphar zijn directe tegenstander het bos in, de daaropvolgende voorzet werd schitterend ingeknikt door de afgetrainde Koevermans. Precies waar afgelopen donderdag zo uitputtend op was getraind. Toen toeschouwer Erik Smits in de tweede helft de tribune verliet, ging ook zijn telg Fokko onbevangen spelen. Een knallend afstandschot was het directe resultaat. De gemotiveerd ingevallen Saïdi completeerde het trio treffers na een indrukwekkende solo. Met het oog op de derby tegen VUC, aanstaande zondag om 11.00 uur op de Diepput, werd vervolgens bewust wat gas teruggenomen.  De verder foutloos keepende Overdijk moest hierdoor in de slotminuut nog een doelpunt toestaan.

2003-2004

EINDE RECORDREEKS KORTHALS ALTES

(SJZ 2 – HVV 3 1-4)

Zeer teleurgesteld verlieten de spelersgroep, het management en de supporterschare van het Koninklijke derde het overigens fraaie sportcomplex van de locale voetbalvereniging Sint Jans Zoeterwoude. Wat was er zojuist geschiedt? Een superieur derde had de subtopper uit de reserve 4 klasse A weliswaar met een gedegen uitvoering van 4-4-2 de les gelezen. De deceptie betrof de toevalstreffer in de 75e minuut. In een van de spaarzame uitvallen had de thuisploeg een corner bedongen. In het verlengde hiervan moest Korthals Altes zijn éérste tegentreffer in 20 uitduels incasseren. Zelfs de half-volley van Louwerens en de hattrick van Maphar konden dit niet afdoende compenseren. Over laatstgenoemde kon nog uit de mond van MT-lid Van Schravendijk het volgende worden opgetekend: “als hij nu al drie goals maakt, wat gaat er dan gebeuren als Maphar zelfs fit wordt”. Naar verluidt zou een drankprobleem hieraan debet zijn. Hij schijnt volgens ooggetuigen op HVV ruim voor de klok van vijven al leurend met een kratje gesignaleerd te zijn. Toen Jules hem hierover aansprak mompelde hij iets over een eigen doelpunt .....

Korthals Altes; Oosterhof, Moningka (5. Snoeck), Flemming, Hermelink (46 Penney); Koevermans (60. Hermelink), Bik, Alberts, Maxwell; Louwerens en Maphar.

Assistent grensrechter 1e helft Penney, 2e helft Kres.